Mohanlal Blog - Lalettan's Blog - Blog of Mohanlal - Real Mohanlal Blog

നമുക്ക്‌ സ്‌നേഹമായ്‌ മാറാം...

2009-12-31T17:18:00.006+05:30

നമുക്ക്‌ ഒരുപാട്‌ നേട്ടങ്ങളും നഷ്‌ടങ്ങളും സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കടന്നുപോകുകയാണ്‌. വ്യക്തിപരമായി അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒരുപാട്‌ നേട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലും പ്രിയപ്പെട്ട സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെ വേര്‍പാടുകളടക്കം മറക്കാനാവാത്ത ദുഃഖങ്ങളും സമ്മാനിച്ച വര്‍ഷമായിരുന്നു 2009. എല്ലാ നഷ്‌ടങ്ങളും വീഴ്‌ചകളും സങ്കടങ്ങളും മാറ്റിവച്ച്‌ ലോകം പുത്തന്‍ പ്രതീക്ഷകളോടെ പുതുവര്‍ഷത്തെ വരവേല്‍ക്കുകയാണ്‌. നാടെങ്ങും ആഘോഷങ്ങള്‍. പക്ഷേ, അസ്വസ്ഥതകള്‍ നിറഞ്ഞ സമകാലിക സംഭവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രകടനങ്ങളല്ലാതെ നമുക്കെങ്ങനെ പുതുവത്സരം ആഘോഷിക്കാന്‍ കഴിയും? സ്ഥിരമായി പത്രമാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നവര്‍ക്കെങ്കിലും കഴിയില്ല. തീവ്രവാദം, കൊലപാതകങ്ങള്‍, പിടിച്ചുപറി, മോഷണം, സ്‌ഫോടനങ്ങള്‍, അക്രമങ്ങള്‍... തുടങ്ങിയ വാര്‍ത്തകളാണെങ്ങും. നമ്മുടെ യുവത്വം കൂടുതല്‍ ആഘോഷിക്കുന്നത്‌ ഇത്തരം സംഭവങ്ങളും വാര്‍ത്തകളുമാണെന്ന്‌ തോന്നുന്നു. ഒരു റോഡപകടം നടന്ന സ്ഥലത്ത്‌ കൂട്ടം കൂടി നിന്ന്‌ ആ ദൃശ്യം മൊബൈലില്‍ പകര്‍ത്തുന്നവരെ എപ്പോഴോ ടിവിയില്‍ കണ്ടതോര്‍ക്കുന്നു. കുറച്ച്‌ ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഈ ക്രൂരതയും നമ്മുടെ മൊബൈലുകളിലെത്തി. ഇത്ര ദാരുണമായ ചോരച്ചുവപ്പ്‌ നിറഞ്ഞ കാഴ്‌ചകള്‍ നോക്കിനിന്ന്‌ സ്വന്തം മൊബൈലുകളില്‍ പകര്‍ത്തിയെടുക്കാനും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്‌ കൈമാറാനും ഇവര്‍ക്കെങ്ങനെ കഴിയുന്നു? ഇത്തരം ദൃശ്യങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തിയും അയച്ചും ശീലിക്കുന്ന ഇവരുടെ നാളത്തെ മാനസികാവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും? നാളത്തെ തലമുറ എങ്ങിനെയായിരിക്കും ഇതിനെയെല്ലാം അതിജീവിക്കുക? ഭയം തോന്നുന്നു, ആലോചിക്കുമ്പോള്‍....

ക്വട്ടേഷന്‍ എന്ന തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്നവരാണത്രേ നമ്മുടെ യുവാക്കളില്‍ പലരും. നല്ല ആരോഗ്യവും ബുദ്ധിയുമുള്ള ചെറുപ്പക്കാര്‍ താല്‍ക്കാലികമായ ചില ലാഭങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, തങ്ങള്‍ക്ക്‌ യാതൊരു തരത്തിലുള്ള ദ്രോഹവും ചെയ്‌തിട്ടില്ലാത്ത ആളുകളെ ആക്രമിക്കുന്നു, മാരകമായി മുറിവേല്‍പിക്കുന്നു, കൊല്ലുന്നു. ഏത്‌ നീതിബോധമാണ്‌ ഇവരെ നയിക്കുന്നത്‌? ഇതും ഒരു ഭീകരതയാണ്‌. നമ്മുടെ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ അംഗീകരിക്കാത്തതിലുള്ള അസഹിഷ്‌ണുതയുണ്ടതില്‍. അന്യന്റെ മുതല്‍ കൈവശപ്പെടുത്താനുള്ള വ്യഗ്രതയുണ്ടതില്‍. ``അവനവനാത്മസുഖത്തിനാചരിക്കുന്നവ അപരന്നു സുഖത്തിനായ്‌ വരേണം'' എന്നാണ്‌ ശ്രീനാരായണഗുരുദേവന്‍ നമ്മളോട്‌ പറഞ്ഞത്‌. അപരന്റെ ദുഃഖം തന്നെയാണ്‌ ആത്മസുഖമെന്ന്‌ വന്നാലോ...?!

തീവ്രവാദം, ഭീകരവാദം, ഫാസിസം, അക്രമം, പിടിച്ചുപറി എന്നിവയുടെ ഭീകരതയെ കുറിച്ച് എല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ ഉരുവിടുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന്‌ പ്രതിവിധി തേടാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ വിരളമാണെന്നു തോന്നുന്നു. പ്രാവിനെ പറത്തിയതുകൊണ്ടോ ശാന്തിമന്ത്രം ഉരുവിട്ടതുകൊണ്ടോ നഷ്‌ടപ്പെട്ട നമ്മുടെ സമാധാനം തിരികെ കിട്ടുമെന്ന്‌ തോന്നുന്നില്ല. ജനങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച്‌ യുവജനങ്ങളെ ബോധവല്‍ക്കരിക്കുകയാണ്‌ ശരിയായ മാര്‍ഗ്ഗം. എന്തിനേയും ഏതിനേയും സംശയത്തോടെ മാത്രം വീക്ഷിക്കുന്ന, അരക്ഷിതമായ നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ ഇത്‌ ഒരു ഭഗീരഥപ്രയത്‌നം തന്നെയായേക്കാം. അതെത്ര തന്നെ കഠിനപ്രയത്‌നമായാലും മൂല്യബോധമുള്ള, ശരിയായ മതേതരബോധമുള്ള, ഒരു ശിഥിലചിന്തകള്‍ക്കും ഇടം കൊടുക്കാത്ത സമൂഹത്തെ വാര്‍ത്തെടുക്കാനുള്ള പരിശ്രമങ്ങള്‍ നാം തുടങ്ങേണ്ടതുണ്ട്‌. മതവും ജാതിയും നോക്കാതെ ഓരോ മനുഷ്യരും അവരവരാല്‍ കഴിയുന്ന രീതിയില്‍ കൈകള്‍ കോര്‍ത്തുപിടിച്ച്‌ ഒന്നായി നിന്ന്‌ ഇതിനായി പരിശ്രമിച്ചു തുടങ്ങണം. അതിനിയും വൈകിക്കൂടാ. സാധാരണക്കാരേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ നമ്മുടെ സാമൂഹിക സാംസ്‌കാരിക നായകന്മാര്‍ക്കാണ്‌ ഇതില്‍ വലിയ പങ്ക്‌ വഹിക്കാനാവുക. അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത ആരോപണങ്ങളും പ്രത്യാരോപണങ്ങളും നിരത്തി ആര്‍ക്കും വഴിപിഴപ്പിക്കാന്‍ കഴിയരുത്‌ ഇനിയുള്ള തലമുറയിലെ ഒരു അംഗത്തെയും. അതിനായി നമ്മുടെയെല്ലാം മനസ്സുകളും തയ്യാറാവേണ്ടതുണ്ട്‌.

യുവത്വം ഒരു ജന്മത്തിലെ നല്ല നാളുകളാണ്‌. അതുകൊണ്ടാണ്‌ എല്ലാവരും മനസ്സിലെങ്കിലും യുവത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത്‌. പക്ഷേ, അക്ഷമരായ യുവജനതയെയാണ്‌ നാമിന്ന്‌ ചുറ്റും കാണുന്നത്‌. പലപ്പോഴും വളരെ നിസ്സാരമായ കാരണങ്ങള്‍ക്കു പോലും തമ്മിലടിക്കുന്ന, എന്തും ചെയ്യാന്‍ മടിക്കാത്ത, അസഹിഷ്‌ണുത നിറഞ്ഞ യുവത്വം. ഏതൊരു തീവ്രവാദത്തെയും നേരിടുന്ന അതേ മുന്‍കരുതലുകളോടെ തന്നെ വേണം ഈ ആപത്തുകളെയും നേരിടാന്‍. ആഘോഷങ്ങളുടെയെല്ലാം ആലസ്യത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന്‌ നമ്മുടെ യുവജനതയ്‌ക്കു വേണ്ടി നാം പ്രവര്‍ത്തിച്ചുതുടങ്ങേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ശത്രുവിനേക്കൂടി സ്‌നേഹിക്കുവാനാണ്‌ യേശുദേവന്‍ പറഞ്ഞത്‌. സ്‌നേഹത്തിന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച്‌ ലോകത്തിനു മുന്‍പില്‍ അടിവരയിട്ട്‌ പറഞ്ഞ ആ മഹാത്മാവിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഒരു ക്രിസ്‌മസ്‌ ദിനം കൂടി കടന്നുപോയി. ആ സ്‌മരണയില്‍, ഇനിയങ്ങോട്ട്‌ സ്‌നേഹിക്കാനും സ്‌നേഹിക്കപ്പെടാനും വാശി പിടിക്കാതെ, നമുക്ക്‌ സ്‌നേഹമായി മാറാം... എല്ലാവര്‍ക്കും പുതുവത്സരാശംസകള്‍...

പ്രതികരണങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നവര്‍ മേല്‍വിലാസവും ബന്ധപ്പെടാവുന്ന നമ്പറുകളും പ്രതികരണത്തോടൊപ്പം ചേര്‍ക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലോ.വിലാസവും ഫോണ്‍ നമ്പറും പരസ്യപ്പെടുത്താന്‍ താല്പ്പര്യമില്ലാത്തവര്‍, അവ mail@mohanlal.co.in എന്ന ഇ-മെയില്‍ വിലാസത്തിലേക്ക് മെയില്‍ ചെയ്യുക.

നാം, നമ്മള്‍, നമുക്ക്‌...

2009-10-22T17:08:00.003+05:30

ഈയടുത്ത്‌ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സത്യത്തെക്കുറിച്ചാണ്‌ ഇത്തവണ എഴുതുന്നത്‌. `ഞാന്‍', `എന്റെ'... ചെറുപ്പകാലം മുതല്‍ നമ്മള്‍ കേട്ടുപരിചയിച്ച, ഉപയോഗിച്ചു ശീലിച്ച വാക്കുകള്‍ `എന്റെ രാജ്യം', `എന്റെ നാട്‌' എന്നിങ്ങനെ ചുരുങ്ങി കുടുംബത്തില്‍ വരെ വേര്‍തിരിവുകളെ സൃഷ്‌ടിച്ചുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഒരു ജീവിത കാലഘട്ടത്തില്‍ വളരെ ചുരുങ്ങിയ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ മാത്രം ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഈ വാക്കുകള്‍ ഓരോ മിനിറ്റിലും നാമുച്ചരിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും എന്റെ, ഞാന്‍... കേട്ടുമടുത്തു.

നമ്മള്‍ കേട്ടുപഠിച്ചു, നമ്മളില്‍ നിന്ന്‌ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ കേട്ടുപഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ തലമുറകള്‍ കൈമാറി പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കണോ? സങ്കുചിത ചിന്തകളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഈ വാക്കുകളെ എന്നാണ്‌ ഉപേക്ഷിച്ചുതുടങ്ങേണ്ടത്‌? തന്റെ മതങ്ങളും ചിന്തകളും സ്ഥാപിക്കാന്‍ വേണ്ടി മനുഷ്യര്‍ തമ്മില്‍ തല്ലുന്ന, പരസ്‌പരം ബോംബെറിഞ്ഞും വെടിവച്ചും വെട്ടിയും കുത്തിയും കൊല്ലുന്ന ഈ നാളുകളില്‍ ഈ ചിന്തകള്‍ക്ക്‌ ഏറെ പ്രസക്തിയുണ്ട്‌.

ഒരു സിനിമയായാല്‍ത്തന്നെ അത്‌ സംവിധായകന്‍, നിര്‍മ്മാതാവ്‌, നടീനടന്മാര്‍, ക്യാമറാമാന്‍, സംഗീതസംവിധായകന്‍, കഥാകൃത്ത്‌, തിരക്കഥാകൃത്ത്‌ തുടങ്ങി ലൈറ്റ്‌ബോയ്‌ വരെ ഓരോ യൂണീറ്റംഗത്തിന്റെയും കൂട്ടായ്‌മയുടെ ഫലമാണ്‌; അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്‌. അപ്പോള്‍ പിന്നെ അതില്‍ എങ്ങിനെയാണ്‌ `ഞാന്‍', `എന്റെ' എന്നിങ്ങനെയുള്ള പദങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ച്‌ ഉരുവിടാന്‍ കഴിയുക? ഈയടുത്ത്‌ ഇങ്ങനെയൊരു ചിന്ത ഉടലെടുത്ത നാള്‍ മുതല്‍ ഈ വാക്കുകളെയൊക്കെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഡിലിറ്റ്‌ ചെയ്‌തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌.

സാധാരണ നല്ലശീലമായി കരുതുന്ന രാജ്യസ്‌നേഹം പോലും ഒരു പരിധികഴിഞ്ഞാല്‍ സങ്കുചിതമായ ചിന്താഗതിയായി മാറുന്നത്‌ കാണാം. എന്റെ രാജ്യം എന്നുരുവിടുമ്പോള്‍ എന്റെ സംസ്‌കാരം എന്നാണര്‍ത്ഥമാക്കേണ്ടത്‌. ഭാഗ്യവശാല്‍ നമ്മുടെ സംസ്‌കാരം പല കാര്യത്തിലും ലോകത്തിന്‌ കൂടുതല്‍ മാതൃകാപരമാണ്‌. ``ലോകാ സമസ്‌താ സുഖിനോ ഭവന്തു'' എന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്ന ഒരു സംസ്‌കാരത്തില്‍ ജീവിച്ചുകൊണ്ട്‌ എവിടെ വച്ചാണ്‌ നമ്മള്‍ അതൊക്കെ മറന്നു തുടങ്ങിയത്‌? നമ്മുടെ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ എക്കാലത്തേയും അംബാസിഡര്‍ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍ അമേരിക്കയിലെ ചിക്കാഗോയില്‍ നടന്ന സര്‍വ്വമതസമ്മേളനത്തില്‍ ലോകത്തെ വിളിച്ചത്‌ സഹോദരീ സഹോദരന്‍മാരേ എന്നാണ്‌. ഈ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ പിന്‍ഗാമികളായ നാമെപ്പോഴാണ്‌ ഇത്രയധികം സ്വാര്‍ത്ഥതയിലേയ്‌ക്ക്‌ കൂപ്പുകുത്തിയത്‌? കാഴ്‌ചയുടേയും കേള്‍വിയുടേയുമെല്ലാം പരിധിയില്‍ നിറയെ വേലിക്കെട്ടുകള്‍... ഞാന്‍, എന്റെ മതം, എന്റെ ദൈവം, ജാതികള്‍, നിറം, ലിംഗം, ജോലി അങ്ങനെ എന്തിനും ഏതിനും അതിര്‍വരമ്പുകള്‍...

നല്ല ചിന്തകളും ശീലങ്ങളും കുട്ടികളായിരിക്കുമ്പോള്‍ വേണം തുടങ്ങാന്‍. മുതിര്‍ന്നവരുടെ ശീലങ്ങള്‍ ഉടച്ചുവാര്‍ക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടും കാലതാമസവും നേരിട്ടേക്കാം. പക്ഷെ, നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ വിശാലമായ ചിന്തകളോടെയും ശീലങ്ങളോടെയും വളരാന്‍ നമ്മള്‍ മാറി തുടങ്ങേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇതിന്‌ രക്ഷിതാക്കളോടൊപ്പം അദ്ധ്യാപകരും മനസ്സുവയ്‌ക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കാരണം, നമ്മളിലൂടെ വേണം കുട്ടികള്‍ പഠിക്കാന്‍. അടുത്ത തലമുറയെങ്കിലും മനുഷ്യനെ ജാതി, മത, വര്‍ഗ്ഗ, വര്‍ണ്ണ, ലിംഗ ഭേദമില്ലാതെ കാണുവാന്‍, ലോകമേ തറവാട്‌ എന്നു ചിന്തിച്ചു വളരുവാന്‍ നമുക്ക്‌ ഉപേക്ഷിക്കാം ചില വാക്കുകള്‍. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു തുടങ്ങാം `നാം', `നമ്മള്‍', `നമുക്ക്‌'... എന്നിങ്ങനെ...

രാജ്യസുരക്ഷ ആത്മാഭിമാനമാക്കിയ സൈനികര്‍

2009-07-16T13:40:00.013+05:30

സ്‌നേഹിക്കുക, സംഹരിക്കരുത്‌ എന്ന ബ്ലോഗിലൂടെ പ്രതികരിച്ച എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ എന്റെ നന്ദി. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും വ്യക്തിപരമായി മറുപടി എഴുതണമെന്ന്‌ എനിക്കാഗ്രഹമുണ്ട്‌. സമയം ഒരു വലിയ തടസ്സമാകുന്നു. ഇതെഴുതുന്നതും ഷൂട്ടിംഗിനിടയിലാണ്‌. `എയ്‌ഞ്ചല്‍ ജോണ്‍' എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ എറണാകുളം ലൊക്കേഷനിലാണ്‌ ഞാനിപ്പോള്‍. പ്രതികരണം രേഖപ്പെടുത്തിയവരില്‍ തെറ്റു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചവരും വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയവരും ഉണ്ട്‌. ഈ വിമര്‍ശനങ്ങളെയും തെറ്റുകളെയുമെല്ലാം ഞാന്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നു. തിരുത്താന്‍ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യും.

ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാന നിമിഷങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോവുകയാണ്‌ ഞാന്‍. ആ സന്തോഷം, അഭിമാനം നമുക്ക്‌ പങ്കുവയ്‌ക്കാം. എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നതമായ പല പുരസ്‌കാരങ്ങളും എനിക്ക്‌ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിനൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേകത ഈ പദവിക്കുണ്ട്‌. രാജ്യത്തെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന, സേവിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക്‌ കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളില്‍ ഒന്നാണിതെന്ന്‌ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഈ വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം മനസ്സുകൊണ്ടും ശരീരം കൊണ്ടും ഞാനേറ്റെടുക്കുകയും എന്നാല്‍ കഴിയും വിധം ആ ഉത്തരവാദിത്വത്തിനോട്‌ നീതി പുലര്‍ത്തുകയും ചെയ്യും.

സിനിമയില്‍ പട്ടാളവേഷങ്ങള്‍ പലതും ചെയ്‌തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആ ജീവിതത്തോട്‌ / മേഖലയോട്‌ ഏറ്റവും താദാത്മ്യം പ്രാപിച്ച രണ്ടു ചിത്രങ്ങളാണ്‌ മേജര്‍ രവി സംവിധാനം ചെയ്‌ത കീര്‍ത്തിചക്രയും, കുരുക്ഷേത്രയും. ആ ചിത്രങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചവര്‍ക്കും, ചിത്രങ്ങള്‍ കാണുകയും വിജയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്‌തവര്‍ക്കും നന്ദി പറയട്ടെ. ഈ ചിത്രങ്ങളുടെ ഷൂട്ടിംഗിനായി കാശ്‌മീരിലും കാര്‍ഗിലിലും ചിലവഴിച്ച ദിവസങ്ങളാണ്‌ പട്ടാളജീവിതത്തെ അടുത്തറിയാന്‍ എന്നെ സഹായിച്ചത്‌. അതികഠിനമായ പ്രതികൂല കാലാവസ്ഥയിലും താന്‍ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരില്‍ നിന്നും തന്നെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരില്‍ നിന്നുമൊക്കെ അകന്ന്‌ അല്ലെങ്കില്‍ ആ സ്‌നേഹം മുഴുവന്‍ രാജ്യത്തിനായര്‍പ്പിച്ച്‌ അതിര്‍ത്തികളില്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന പട്ടാളക്കാര്‍. ഞാനിവിടെ നില്‍പ്പുണ്ട്‌, നിങ്ങള്‍ സുഖമായുറങ്ങിക്കോളൂ എന്ന ഭാവത്തോടെ, ഓരോ നിമിഷവും ജാഗ്രതയോടെ, നമുക്കുവേണ്ടി രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന സൈനികര്‍ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. തീവ്രവാദപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും അതിര്‍ത്തി തര്‍ക്കങ്ങളും അധിനിവേശങ്ങളും നാമോരോരുത്തരേയും ആശങ്കാകുലരാക്കുന്ന ഈ നാളുകളില്‍ തന്റെ ജീവന്‍ പോലും തൃണവല്‍ഗണിച്ച്‌ മഞ്ഞുവീണ്‌ മരവിച്ച താഴ്‌വാരങ്ങളിലും മലമുകളിലും നമുക്കായി കാവല്‍നില്‍ക്കുന്ന സൈനികരെ ഞാന്‍ അന്നേ അതിരുകളില്ലാതെ സ്‌നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഒരു തീവ്രവാദിയാവാതിരിക്കാന്‍ നമുക്ക്‌ മനസ്സുകളില്‍ മതിലുകള്‍ തീര്‍ക്കാം. പക്ഷേ മനുഷ്യത്വം തൊട്ടുതീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത, മതത്തിന്റെയോ മറ്റെന്തിന്റെയെങ്കിലുമോ പേരില്‍ ഭ്രാന്തമായ രക്തദാഹവുമായി ആക്രമിക്കാന്‍ വരുന്നവരില്‍ നിന്നും രാജ്യത്തെ രക്ഷിക്കാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലും കൈയ്യിലും ആയുധമെടുക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. അനുദിനം വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന അപകടകരമായ ഈ ആക്രമണങ്ങളില്‍ നിന്നെല്ലാം നമ്മളെ, നമ്മുടെ അച്ഛനമ്മമാരെ, സഹോദരീസഹോദരന്മാരെ, മക്കളെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഊണും ഉറക്കവുമുപേക്ഷിച്ച്‌ പ്രയത്‌നിക്കുന്നവരുടെ ഭാഗമാവാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചതങ്ങിനെയാണ്‌.

രാജ്യസേവനത്തിനായി ലഭിക്കുന്ന ഒരവസരവും ഞാന്‍ പാഴാക്കിയിട്ടില്ല. ജീവിതത്തിലൂടെയും, ഞാന്‍ അഭിനയിച്ച ചിത്രങ്ങളിലൂടെയും അത്‌ പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുമുണ്ട്‌. ഇതില്‍ എടുത്തുപറയേണ്ട ഒന്നാണ്‌ തീവ്രവാദമുക്തമായ ലോകം ലക്ഷ്യം വച്ച്‌ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന `ആക്‌ട്‌ ഫോര്‍ ഹ്യുമാനിറ്റി' എന്ന സംഘടനയുമായി ചേര്‍ന്നുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍. രണ്ടു വര്‍ഷമായി ആക്‌ട്‌ ഫോര്‍ ഹ്യുമാനിറ്റിയുടെ തീവ്രവാദവിരുദ്ധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ സജീവമാണ്‌. ഈ സംഘടനയുടെ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ എന്നെ ഏല്‍പിച്ച തീവ്രവാദവിരുദ്ധ സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കുക എന്ന ചുമതല ഞാന്‍ നിര്‍വ്വഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെയും എന്റെ ചുമതല സമാനമാണ്‌. നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്‌ക്കായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സൈന്യത്തിലേക്ക്‌ നമ്മുടെ സേവനത്തിന്റെ ആവശ്യകത യുവാക്കളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക എന്നതാണത്‌.

അതിശക്തമായ നമ്മുടെ സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങളെ ഭേദിച്ച്‌ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിനുള്ളില്‍ കടന്ന്‌ നിത്യജീവിതത്തില്‍ പോലും അസ്വസ്ഥതകള്‍ വിതയ്‌ക്കാന്‍ നമുക്കെതിരായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ശക്തികള്‍ക്കാവുന്നുവെങ്കില്‍ അവര്‍ എത്രമാത്രം ശക്തരാണെന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കുക. അവയെ ചെറുക്കാന്‍ നമ്മുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാന്‍ പ്രയത്‌നിക്കുന്നവരുടെ കൂടെ ചേരാന്‍, നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ സേവിക്കാന്‍ നമുക്കുള്ള ചുമതല മനസ്സിലാക്കുക. അതിനായി മുന്‍പോട്ടുള്ള ഓരോ ചുവടുവയ്‌പും നമുക്ക്‌ ഒരുമിച്ചാവാം.

സ്‌നേഹിക്കുക... സംഹരിക്കരുത്‌

2009-03-30T21:49:00.014+05:30

പത്രത്താളുകളിലെ കറുത്ത്‌ തടിച്ച അക്ഷരങ്ങളാണ്‌ ടെററിസത്തിന്റെ ഭീകരത ആദ്യമായി പറഞ്ഞു തന്നത്‌. ആദ്യമാദ്യം വായിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അത്‌ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായിരിക്കുമെന്നും മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ വൈകൃതങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന താല്‍ക്കാലിക പ്രതിഭാസമാകുമെന്നും കരുതി സമാധാനിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, പിന്നെപ്പിന്നെ തീവ്രവാദത്തിന്റെ കറുത്ത ചിഹ്നങ്ങള്‍ പത്രത്താളുകളില്‍ പ്രതിദിനം കുമിഞ്ഞുകൂടൂന്നതാണ്‌ കണ്ടത്‌. മുംബൈ, അഹമ്മദാബാദ്‌, ബാംഗ്ലൂര്‍ .... സ്‌ഫോടനങ്ങള്‍ തുടര്‍ക്കഥയാവുന്നു. ചിന്നിച്ചിതറുന്ന ശരീരങ്ങളും വെടിയേറ്റ്‌ വീഴുന്നവരുടെ വിലാപങ്ങളും തുണയറ്റവരുടെ നിസ്സഹായതകളും പെരുകിപ്പെരുകി എന്റെ ഓരോ പ്രഭാതങ്ങളേയും അവ പ്രകാശ ശൂന്യമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോഴും അത്‌ തുടരുന്നു...

2006 ല്‍ `കീര്‍ത്തി ചക്ര' എന്ന സിനിമയില്‍ മേജര്‍ മഹാദേവന്റെ വേഷം ചെയ്യാന്‍ കാശ്‌മീര്‍ താഴ്‌വരകളിലെത്തിയത്‌ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറക്കാനാവാത്ത അനുഭവമാണ്‌. 1947-ല്‍ അഖണ്‌ഡഭാരതം രണ്ടായി മുറിഞ്ഞുവീണ്‌ ചോരപ്പുഴ ഒഴുകിയ വഴിയിലൂടെയെല്ലാം ആ ചിത്രീകരണ കാലത്ത്‌ ഞാന്‍ കടന്നുപോയി. പട്ടാളബാരക്കുകളിലൂടെയും ഗണ്‍പോയിന്റുകളിലൂടെയും ഒറ്റപ്പെട്ട ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ചു. ഈ യാത്രയിലുടനീളം ഞാന്‍ ശ്വസിച്ചത്‌ പച്ചയായ മനുഷ്യന്റെയല്ല, വിഭജിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ആരെയോ ലക്ഷ്യം വെച്ച വെടിമരുന്നിന്റെയും വെന്ത മാംസത്തിന്റെയും ഗന്ധമായിരുന്നു. ദേവതാരുപൂക്കള്‍ കൊഴിഞ്ഞ ഹിമാലയ മഞ്ഞു പാതകളെ മനുഷ്യരക്തം കൊണ്ട്‌ കഴുകി വിലപിക്കുന്ന ഗതികെട്ട ഒരു ജനതയെ ഞാന്‍ കണ്ടു. അവരുടെ ഏങ്ങലുകള്‍ ഇന്നും എന്റെ നെഞ്ചില്‍ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

വിഡ്‌ഢിയായ മനുഷ്യന്റെ വിശ്വാസവൈകൃതം എന്നു മാത്രമേ ഏത്‌ തീവ്രവാദത്തെയും പറയാനാകൂ. മനോഹരമായ ഈ ഭൂമിയില്‍ അനുഗ്രഹിച്ചു കിട്ടിയ മനുഷ്യരൂപത്തെ ചുട്ടുകളയുന്ന ഈ ഭ്രാന്ത്‌ അഡോള്‍ഫ്‌ ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ഭ്രാന്തില്‍ നിന്നും ഒരു നെല്ലിടപോലും വ്യത്യാസപ്പെടുന്നില്ല. നിരപരാധികളെയും നിരാലംബരെയും കൊന്ന്‌ കൊണ്ട്‌ മതത്തിന്റ ഏത്‌ പൂങ്കാവനമാണ്‌ ഈ വിഡ്‌ഢികള്‍ തീര്‍ക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുന്നത്‌?.

മതം മനുഷ്യന്‌ വേണ്ടിയാണ്‌, മറിച്ചല്ല എന്ന്‌ മനസിലാക്കുന്നിടത്ത്‌ തുടങ്ങുന്നു വിശ്വാസത്തിന്റെ വിവേകം. പല മതങ്ങള്‍ ഒരേ കടലിലേക്ക്‌, ഈശ്വരസാഗരത്തിലേക്ക്‌ പ്രവേശിക്കുന്ന വിവിധ നദികളാണ്‌ എന്ന തിരിച്ചറിവില്‍, ഭൂമിക്കു മുഴുവന്‍ ആവശ്യമായ വിവേകവും ശാന്തിയും കുടികൊള്ളുന്നുണ്ട്‌. ഒരു മതവും അക്രമം പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്നിരിക്കെ ഏത്‌ ദൈവശാസ്‌ത്രവും നീതിശാസ്‌ത്രവുമാണ്‌ ചുറ്റും നടക്കുന്ന ഈ അരും കൊലകള്‍ക്ക്‌ ന്യായീകരണമാവുക?

എന്റെ മതം സ്‌നേഹത്തിന്റെ മതമാണ്‌. അതില്‍ ദൈവങ്ങളില്ല, ദൈവമേയുള്ളൂ. വിഭജനങ്ങളില്ല, കഠിനമായ വിശ്വാസാചാരങ്ങളോ വ്രതങ്ങളോ ഇല്ല. മനുഷ്യനെ സ്‌നേഹിക്കുക, പ്രപഞ്ചത്തെ സ്‌നേഹിക്കുക അതുമാത്രമാണ്‌ അതിന്റെ മന്ത്രവും ലക്ഷ്യവും. കാണാവുന്ന അകലത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മനുഷ്യനെ സ്‌നേഹിക്കാനാവാത്തവര്‍ എങ്ങിനെയാണ്‌ കാണാത്ത ദൈവത്തെ സ്‌നേഹിക്കുക? മനുഷ്യനിലൂടെ മാത്രമേ ഈശ്വരനിലേക്ക്‌ യാത്രയുള്ളൂ എന്ന്‌ പറയുന്നതിന്റെ പൊരുള്‍ അതാണ്‌.

പൂന്താനത്തിന്റെ നാലുവരികളില്‍ ലോകത്തെ എല്ലാ തീവ്രവാദങ്ങളേയും ചേരിപ്പോരുകളെയും കടലില്‍ ഒഴുക്കിക്കളയാനുള്ള ശക്തി ഉള്‍ക്കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്‌ എന്ന്‌ ഞാന്‍ കരുതുന്നു.

"കൂടിയല്ല ജനിക്കുന്ന നേരത്തും
കൂടിയല്ല മരിക്കുന്ന നേരത്തും
മധ്യേയിങ്ങനെ കാണുന്ന നേരത്ത്‌
മത്സരിക്കുന്നതെന്തിന്‌ നാം വൃഥാ"

ഞാന്‍ വരും, അല്പം തിരക്കിലാണ്.

2009-02-07T19:37:00.004+05:30

എന്നെ ഞാനാക്കിയ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരായിരം നന്ദി... ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാന്‍ ഇത്രയും താമസിച്ചതിന് ഒത്തിരി കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു... പ്രധാനമായും, നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ള ഡൊമൈനുകള്‍ അനാവശ്യമായി പലരും റിസര്‍വ് ചെയ്തത് കാരണം നല്ല ഡൊമൈന്‍ കിട്ടാനുള്ള കാലതാമസം. അതിന് എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍ മുന്നോട്ടു വെച്ച പരിഹാരമാണ് മോഹന്‍ലാല്‍ ഇന്‍....... മാത്രവുമല്ല, അനാവശ്യ വിഷയങ്ങള്‍ വെറുതേ എഴുതിയാല്‍ പോരാ എന്ന നിര്‍ബന്ധവും ഒരു കാരണമായിരുന്നു. എന്തായാലും ബ്ലോഗിന് മാത്രമായി എല്ലാ ദിവസവും കുറച്ച് സമയം മാറ്റി വെക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്നേഹം, കരുണ, ദയ തുടങ്ങിയ മാനുഷിക വികാരങ്ങള്‍ അറ്റ് പോകാതിരിക്കാന്‍, നിലനിര്‍ത്താന്‍, പരിപോഷിപ്പിക്കാന്‍ ഈ ബ്ലോഗിന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയട്ടെ.... നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം. പരിപൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു ചര്‍ച്ച തുടങ്ങാന്‍ കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി വേണം. മാര്‍ച്ച് പതിനഞ്ചോടെ തുടങ്ങാനായിരുന്നു ആദ്യം തീരുമാനിച്ചത്. ഡിസൈനിംഗ് വര്‍ക്കുകള്‍ തീര്‍ന്നിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മാര്‍ച്ച് അവസാന വാരം വരെ കാത്തിരിക്കുക.